Moderne politiek 1
Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleven de Fransen aanvankelijk Cambodja besturen. De Japanners vonden het best dat de Franse Vichy-regering (die collaboreerde met nazi-Duitsland) het gebied controleerde. Dat veranderde met de bevrijding van Frankrijk in 1944. Toen namen de Japanners de touwtjes in handen, maar nadat ook Japan was verslagen in 1945, keerden de Fransen terug.
In 1941 hadden de Fransen koning Norodom Sihanouk op de troon gezet. Die was toen nog maar 18 jaar oud en de Fransen dachten dat ze deze jonge koning gemakkelijk konden manipuleren. Dat bleek een misvatting. Na de oorlog streefden diverse groeperingen in Cambodja naar zelfstandigheid voor het land, waaronder Sihanouk en zijn volgelingen. De Fransen gaven slechts gedeeltelijk toe door in 1946 verkiezingen toe te staan. De winnaar werd de Democratische Partij, die niet alleen onafhankelijkheid wilde, maar ook anti-koningsgezind was.
Terwijl de Fransen de handen vol hadden aan het bevechten van de revolutionairen in Vietnam, greep Sihanouk zijn kans. Hij ontbond het parlement, stelde de grondwet buiten werking en ondernam diverse buitenlandse reizen. Tijdens die reizen lobbyde hij voor het vertrek van de Fransen uit Cambodja. Dat had opmerkelijk snel succes: op 9 november 1953 werd Cambodja onafhankelijk.
Ondanks dit succes bleef er verzet bestaan tegen het koningshuis. Om die te bestrijden trad Sihanouk in 1955 af, ten gunste van zijn vader Suramarit. Sihanouk had nu de handen vrij om zich in de politiek te begeven. Hij richtte een politieke partij op (Sangkum Reastr Niyum = Socialistische Volksbeweging), die bij de verkiezingen alle zetels in het parlement won. Die verkiezingen waren niet eerlijk verlopen, maar dat deerde Sihanouk niet. Hij had de oppositie uitgeschakeld en zou 15 jaar lang de politiek in Cambodja controleren. Koning Suramarit overleed in 1960. Dat was in feite het einde van de monarchie. Sihanouk nam geen plaats op de troon, maar werd wel staatshoofd.
[Vervolg: Politiek 2]