Geschiedenis 1
De geschiedenis van Israël valt in belangrijke mate samen met de geschiedenis van het Joodse volk.De staat Israël bestaat pas sinds 1948, maar voor het begin van onze jaartelling woonden er reeds joden in het gebied, dat toen Palestina werd genoemd.
De meeste joden hielden vast aan hun identiteit. Ze werden in de meeste landen met de nek aangekeken, omdat ze de naam hadden geld te verdienen over de ruggen van anderen.
De realiteit was genuanceerder: er waren inderdaad joden die aanzienlijke rijkdom wisten te vergaren, maar de meesten leidden een arm bestaan als tweederangs burger.
Vooral in Oost-Europa werden joden aan het eind van de 19de eeuw zwaar vervolgd. Daarop ontstond het verlangen naar een eigen joodse staat. Dat "thuis" kon alleen in Palestina gevestigd worden, want dat was volgens de joden het beloofde land.
Zionistische beweging
De Russische journalist Theodor Herzl richtte de zogeheten zionistische beweging op, die streefde naar een eigen staat. Op het eerste zionistische wereldcongres in 1897 maakte hij dat verlangen wereldkundig. Palestina was toen nog een deel van het Turkse Rijk.De Turken kwamen sterk verzwakt uit de Eerste Wereldoorlog en Palestina kwam onder Brits bestuur. Dat bood perspectieven voor de zionisten, ware het niet dat in Palestina 98% van de grond Arabisch eigendom was.
De zionistische beweging begon grond aan te kopen in Palestina, maar daartegen rees verzet onder de Arabieren. In 1922, 1929 en 1936 kwam het tot stakingen en bloedige opstanden. De Britten —die aanvankelijk welwillend hadden gestaan tegenover het joodse verlangen— krabbelden terug en stelden grenzen aan de immigratie van joden.
[Vervolg: Geschiedenis 2]