Geschiedenis 2
[Vervolg van Geschiedenis 1]
Aan het eind van de 19e eeuw volgde Italië het voorbeeld van Groot-Brittannië en Frankrijk en veroverde gebieden in Afrika. Die koloniën waren overigens niet erg uitgestrekt: Italië bezette Eritrea en Somaliland in oostelijk Afrika en de kuststrook van Libië in Noord-Afrika.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) streed Italië aan de kant van de geallieerden tegen Duitsland en Oostenrijk-Hongarije.
Na deze oorlog was de toestand in Italië chaotisch. Er waren talrijke sociale en politieke conflicten, er was een hoge inflatie en de economie stagneerde. Nationalisten onder leiding van Benito Mussolini grepen de macht en veranderden Italië in een dictatoriaal geregeerde staat.
Italië haalde banden aan met een andere Europese dictator: Adolf Hitler in Duitsland.
Toch bleef Italië in de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk neutraal.
Maar toen Mussolini zag dat het Duitse leger overwinning op overwinning behaalde, sloot hij zich bij de nazi’s aan en verklaarde de oorlog aan Frankrijk en Groot-Brittannië.
De Italiaanse invasie van de Balkan was geen succes. De Duitsers moesten de Italianen te hulp komen en uiteindelijk waren het de Duitsers die deze gebieden beheersten.
Na het vastlopen van de Duitse invasie in de Sovjet-Unie en de Amerikaanse deelname aan de oorlog keerde het tij.
In mei 1943 werden de Italianen en Duitsers uit Noord-Afrika verdreven. In juli 1943 volgde de landing op Sicilië.
De geallieerden rukten vervolgens maar heel langzaam op vanuit het zuiden; ze stuitten op hevig Duits verzet. Pas in april 1945 hadden ze heel Italië veroverd. Mussolini werd door Italiaanse verzetsstrijders geëxecuteerd.
Koning Victor Emmanuel III deed na de oorlog afstand van de troon ten gunste van zijn zoon Umberto II, in een poging het koningshuis te redden.
De Italianen waren echter niet vergeten dat de koning nauw had samengewerkt met Mussolini. In 1946 kozen ze in een referendum voor afschaffing van het koningshuis. Sindsdien is Italië een republiek.
(Zie voor Italië na 1946: Moderne politiek)
Frits Mulder, Taal en tekst.