Volk en cultuur
Het gebied dat nu Turkije vormt, is door zijn ligging altijd een smeltkroes van culturen geweest. De Turken zelf zijn in feite immigranten, afkomstig uit Centraal-Azië.Turkije heeft 70 miljoen inwoners. Het grootste deel daarvan (70%) is Turk, 20% is Koerd en daarnaast zijn er enkele kleine minderheden, o.a. Arabieren, Grieken, Armeniërs en Bulgaren.
In de tweede helft van de twintigste eeuw kwam er een grote urbanisatie (verstedelijking) op gang, onder invloed van de industrialisatie van Turkije. Driekwart van de Turkse bevolking leeft nu in stedelijk gebied, met de grootste concentraties in de miljoenensteden Istanbul, Ankara en Izmir.
De bevolking is ongelijk verdeeld over het land: de meeste mensen wonen langs de kusten: de Zwarte Zee-kust in het noorden, de Egeïsche Zee-kust in het westen en de Middellandse Zee-kust in het zuiden.
Turken trokken niet alleen naar de steden in eigen land; ze gingen ook in groten getale naar het buitenland. Vooral in de jaren '60 en '70 ontvluchtten veel Turken het uitzichtloze bestaan om te gaan werken als gastarbeider in Europa. Daardoor wonen er nu alleen al in Duitsland drie miljoen Turken, en in Nederland zo'n 300.000.
Bijna 100% van de Turken is moslim. Deze geloofsovertuiging heeft grote invloed op het dagelijks leven, maar minder dan in veel andere islamitische landen. Dat komt door de strikte scheiding tussen staat en religie, die al in de jaren twintig van de vorige eeuw door Kemal Atatürk werd doorgevoerd.Zo kunnen vrouwen volop deelnemen aan het openbare leven, hoewel soms in gescheiden werelden van mannen en vrouwen. Het traditionele Turkse theehuis is bijvoorbeeld een mannendomein.
Turken blikken met trots terug op hun herkomst en de strijd die ze in het verleden hebben gevoerd tegen het (christelijke) Byzantijnse Rijk. Dit verklaart ook de warme relaties tussen Turkije en de Turks sprekende voormalige Sovjet-republieken Azerbeidzjan, Turkmenistan, Oezbekistan, Kazachstan en Kirgizië.
Tot de stichting van de Turkse republiek in 1923 was de kunst onderworpen aan de regels van de islam en waren afbeeldingen van mensen of dieren verboden. De Turks-islamitische kunst uitte zich daarom in de decoratie van tal van gebruiksvoorwerpen en gebouwen. Een voorbeeld van Ottomaanse architectuur is de Sülimaniye moskee in Istanbul.
Traditionele Turkse muziek is een duidelijke exponent van het Midden-Oosten met sterke Arabische en Perzische invloeden. In moderne muziek is te horen dat Turkije zich in toenemende mate op het Westen richt. Vooral in discotheken en andere uitgaansgelegenheden is muziek met een Westers tintje populair.
Frits Mulder, Taal en tekst.