Geschiedenis 1
Zwitserland staat ook wel bekend als Helvetia (kijk maar naar de aanduiding op postzegels uit dat land). Die naam komt van de Helveti, een Keltische stam die omstreeks de 5de eeuw v. Chr. in het Alpengebied neerstreek.
Net als een groot deel van de rest van Europa viel Zwitserland lange tijd onder het Romeinse Rijk. Na de verzwakking van dat Rijk trokken vanuit het noorden Germaanse stammen het gebied binnen. De Bourgondiërs zagen ook wel wat in Zwitserland en rukten op vanuit het westen. En vanuit het oosten kwamen de Alamannen.
In de 8ste eeuw werd Zwitserland een deel van het Frankische Rijk van Karel de Grote, om daarna op te gaan in het Heilige Roomse Rijk. In 1273 werd een Habsburger gekozen tot keizer van dat Rijk en dat had grote gevolgen.
Plaatselijke landheren – leiders van zogeheten kantons – voelden zich bedreigd in hun onafhankelijkheid. Drie kantons sloten op 1 augustus 1291 een "eeuwig verbond" om hun vrijheid te waarborgen: Uri, Unterwalden en Schwytz.
Dit verbond vormde de basis voor de latere bondsstaat en lag ook ten grondslag aan de naam Zwitserland: de Duitse naam Die Schweiz komt van Schwytz. De dag van de Schweizerische Eidgenossenschaft is nog steeds de nationale feestdag.
De Habsburgers gaven hun macht niet zomaar uit handen en trokken keer op keer ten strijde tegen de opstandige kantons. Die wisten echter de ene na de andere overwinning te behalen. Aangemoedigd door deze successen sloten zich nog vijf kantons aan bij het eedgenootschap: Glarus, Zug, Bern, Luzern en Zürich.
Na nog twee vernietigende nederlagen in 1386 en 1388 gaven de Oostenrijkers zich gewonnen: ze sloten vrede met die stijfkoppige Zwitsers. Nog eens vier kantons sloten zich daarop aan bij het eedgenootschap: Wallis, Appenzell, St. Gallen en Schaffhausen.
[Vervolg: Geschiedenis 2]