Moderne politiek 1
Na 1848 was het vrij rustig in de Zwitserse politiek. De strikte neutraliteit van het land werd door de grote mogendheden gerespecteerd.
Zwitserland vond zelfs een lidmaatschap van de Verenigde Naties in strijd met de neutraliteitsgedachte; het land sloot zich pas in 2002 bij de VN aan. Dat gebeurde nadat de Zwitsers zich in een referendum daarover hadden uitgesproken.
Referendum
Het is een kenmerk van de Zwitserse politiek: ieder belangrijk besluit wordt aan het volk voorgelegd. Dat gebeurt op nationaal, regionaal (kantons) én op plaatselijk niveau.
Overigens hangt het nogal van het onderwerp af of veel mensen komen opdagen om hun stem uit te brengen. Kleinere gemeenten en kantons organiseren geregeld volksvergaderingen. De bevolking komt dan op het marktplein bijeen om de politieke besluiten bij handopsteking te bekrachtigen of te verwerpen.
Een lidmaatschap van de Europese Unie strookt in de ogen van de Zwitsers ook niet met hun neutraliteit. Aansluiting bij de EU is diverse keren in referenda aan de orde gesteld, maar werd elke keer verworpen. Daarbij verzetten de Duitstaligen zich het felst tegen "Europa", terwijl de Franstaligen juist warm voorstander zijn.
De Zwitserse regering neigt naar meer samenwerking in Europa nu de tijd van de Koude Oorlog voorbij is, maar de bevolking voelt er niets voor. Wel hebben de Zwitsers in 2005 ingestemd met het zogeheten Verdrag van Schengen, dat het vrije verkeer tussen landen regelt.
Spanningen
Spanningen tussen Duitstaligen en Franstaligen steken af en toe de kop op.
Zo verzetten de (Franstalige) inwoners van een gebied in de Jura zich tegen hun indeling bij het (Duitstalige) kanton Bern. De kwestie werd in 1979 opgelost door het gebied af te splitsen en een zelfstandig kanton Jura in te stellen.
[Vervolg: Politiek 2]