Moderne politiek 2
[Vervolg van Politiek 1]
Zwitserland was laat met het toekennen van kiesrecht aan vrouwen. In 1971 konden de Zwitsers niet meer om moderne opvattingen heen. Bij referendum werd bepaald dat voortaan ook vrouwen hun stem mochten uitbrengen bij landelijke verkiezingen. De gelijkstelling voor de wet van man en vrouw liet nog tien jaar op zich wachten.
De federale regering bestaat uit zeven ministers, die om de beurt een jaar president zijn. De volgorde wordt bepaald door het parlement. Daarbij is het aantal dienstjaren van de minister doorslaggevend. De president blijft overigens ook gewoon minister.
Bij de verkiezingen van 2003 behaalde de rechts-populistische Schweizerische Volkspartei een ruime overwinning: het werd de grootste partij van het land. De rijke ondernemer en SVP-leider Christoph Blocher eiste daarop een tweede zetel voor zijn partij in de regering. En die kreeg hij. Blocher verzet zich fel tegen aansluiting bij de EU en vindt ook dat Zwitserland veel te lankmoedig is voor asielzoekers.
Toch is er een zekere hang naar overleg en overeenstemming – teamgeest – in de Zwitserse politiek. De vier grootste Zwitserse politieke partijen zijn sinds 1959 allemaal vertegenwoordigd in de regering. Dat laat weinig ruimte over voor oppositie. Aan de andere kant kunnen Zwitsers altijd om een referendum vragen, als minimaal 50.000 mensen een petitie daartoe ondertekenen.
Ondanks de neutraliteit speelt Zwitserland een grote rol in de internationale politiek. Niet zozeer door het regeringsbeleid, als wel door de internationale organisaties die in Zwitserland zijn gevestigd.
Een niet te onderschatten particulier initiatief is het World Economic Forum. Dat werd in 1971 opgericht door de Zwitserse hoogleraar Klaus M. Schwab. Het is uitgegroeid tot een jaarlijks trefpunt van top-ondernemers en politici uit de hele wereld. Tegenstanders vinden overigens dat er op de jaarlijkse bijeenkomsten te veel aandacht is voor de economie van rijke landen en te weinig voor milieu en de problemen van ontwikkelingslanden.
Frits Mulder, Taal en tekst.